ساعت ۶ : در حال پروازم... عکسها عالی اند و دلم میخواد هرچه زودتر برم پیش مامان و نشونش بدم......

ساعت ۷: دیدمش... بعد ۳ سال ... درست بعد ازدواج من رفت کرمان... دیگه ندیدمش حتی تو عروسی خواهری هم نیومد.... هیچ فرقی نکرده بود ... فقط غم تو چشمهاش بیشتر شده بود و تنهائی اش عمیق تر.... نگاهش هنوز هم مهربون بود... همیشه با تحسین نگاهم میکردو من لذت میبردم از نگاهش... دلم میخواست هر چیز نوئی رو برا اون بپوشم و مست نگاه پر از ستایشش بشم..... میدونستم... وقتی رفته بودیم خزر شهر و من تو اون تاریکی و خلوتی کوچه ها با شیطنت دنبال راه به طرف خزر شهر شمالی بودم البته خواهرش هم بود هر دو در حال دوچرخه سواری بودیم... راه رو پیدا کردیم و از روی پل رفتیم اونور... خدای من چقدر عصبانی شده بود و نگران..... خیلی شیک لباس میپوشید... دقیقا شیک پوش ترین مردیه که تا بحال دیدم... و خدای من بوی ادکلنش مستم میکرد همیشه.... دلم میخواست بپرم تو آغوشش و تا میتونم بوش کنم..... صداش همیشه لرزون بود.... اشتها و مزاجمون عین هم بود.... خدای من.... دلم پر کشیدطرفش..... آره دلم لرزید... تنهائی نگاهش دلم رو لرزوند... دلم میخواست بیشتر باهاش حرف میزدم اما بعد اینهمه ماجرا فقط سلام و احوالپرسی میشه کرد.....

ساعت ۹: داغونم... به فکر تموم آرزوهامم که همشون بر باد رفتند... از همه و از خودم بدم میاد...  حتی حوصله مامان رو هم ندارم... یک فیلم محشر داره تی وی و من نشستم غرق در اون فیلم شدم... دلم کیک خواست... خیلی بیمقدمه بعد شاید یکسال پاشدم و کیک درست کردم!!!!! خودم هم متعجب بودم!

ساعت ۱۲:  یک دوش آب گرم....خیلی آرومم کرد... دلم میخواست بخوابم ولی مجذوب فیلم بودم و میخواستم ببینم آخرش چی میشه... خیلی گریه کردم...... وقت خواب حس کردم از پشت پنجره طرف پله های اضطراری صدای پا میاد.... خیلی ترسیدم... اصلا نتونستم جم بخورم از جام زنگ زدم به همسری و گریه کردم ... میترسیدم..... بیچاره در عرض یک ربع خودشو رسوند... آغوشش گرم بود و اطمینان بخش... اونقدر نوازشم کرد که همونجا خوابم برد....

شب همش کابوسهای عجیب دیدم...